زمستان

عاشق کوچولو

داستان پسری که عشق زندگیش این بود که هر شب با نوای سازش بخوابد و فردا به امید اینکه صبح زود بیدار شود و سازی بنوازد ساعت رومیزیش را کوک می کرد که از قضا همیشه ساعت وجودش زودتر از ساعت رومیزیش زنگ می زد.

این وضع برای ساز هم خوشایند بود و عشق میان آن دو متقابل رد و بدل می شد. هر چه پسر شیفته تر، ساز خوش نواتر می شد؛ شاید اگر قرار بود استادان بزرگ با آن ساز بنوازند هیچ اتفاقی نمی افتاد، نه عشقی و نه نوایی که نوازنده خوشش بیاید. گویی این ساز فقط برای پسرک ساخته شده بود و یارای کسی دیگر نبود و کس نتوان یارای ساز باشد.

پسرک هر روز به سازش عشق می ورزید تا که روزی چشمش به ساز جدید و زیبایی در مغازه ای افتاد که خوش صداتر و زیباتر از سازش بود و با دیدن ساز یک دل نه صد دل عاشقش شد.

از آن به بعد هر روز صبح ساعتش را کوک می کرد و سر وقت برای دیدن ساز به مغازه می رفت و از پشت پنجره به آن خیره می شد. اما مشکلات مالی اجازه ی خرید ساز را به او نمی داد.

سازش هم از این احساس بویی برده بود چون می دید هر روز پسرک به قصد دیگری بلند می شود وقتی هم که به خانه باز میگردد آنقدر خسته است که حوصله ی ساز زدن و عشق بازی با ساز را ندارد. گاهی هم که ساز می زد حواسش جای دیگر بود و این سازش را ناراحت می کرد.

روزی مثل هر روز بلند شد و به در مغازه رفت و هر چه جست و جو کرد ساز را ندید به داخل مغازه رفت و جویای حال ساز شد. ساز فروخته شده بود. پسر غمگین به خانه برگشت و با هزار چرا در خودش بود. چرا این ساز مال من نشد؟

چند روز گذشت و سعی کرد که ساز را از دست رفته و نادیده در نظر گیرد و دوباره با ساز خودش بنوازد. اما سازش هنوز از او دلخور بود. طبیعی بود، می ترسید که فردا پسرک ساز بهتری را ببیند و دل به او ببندد. پس تصمیم گرفت رفتاری که در گذشته با دیگران داشته با پسر هم داشته باشد. پسر هر چه تلاش به دوستی دوباره می کرد بی فایده بود ساز دیگر ساز دل او نبود.

شاید ساز با خود می اندیشد که اگر قرار است در آینده از من دل بکنی، اکنون از من دل کنی که آینده توان دیدن دل بستن تو را ندارم.

موسیقی اعتراضی,موسیقی کوچه بازاری

اگر به موسیقی شمال امریکا و قسمت هایی از اروپا توجه کنیم موسیقی هایی هستند که بر اساس بازتاب زندگی شخصی افراد ساخته شده اند.اختلافات خانوادگی ،زندگی پر مشغله ی شهر نشینی ،عقده هایی که در زندگی داشتند ،اعتیاد و...سرچشمه گرفته است که غالباَ موسیقی آنها با تخلیه های درونی همراه است. ناسزا می گویند یا کارهای ناشایست انجام می دهند، آب دهان به بیرون می اندازند و از این راه به فکر آرامش لحظه ای هستند. شنونده ی این گونه موسیقی ها هم از قشرهمین افراد هستند.

حتی این افراد قیافه های جالبی ندارند روی صورت هایشان خون می مالند، به دندان هایشان رنگ قرمز(نشانه ی خون) می مالند.در موسیقیشان فریاد یا بهتر است بگویم عربده کشی از المان های اصلی بشمار می آید.

اگر به موسیقی رپ در ایران نگاهی بیندازیم، بخشی از این خصوصیات را دارست. یعنی بهتر است بگویم این موسیقی با طرز تفکر موسیقی غربی وارد ایران شد که موسیقی اعتراض و عصیان باشد. اما خوشبختانه این گونه نشد ولی بجای اعتراض دروغ جایگزین در این موسیقی شد.

حال جالب است بدانید کسانی که در ایران رپ می خوانند از مرفه ترین افراد هستد که لباس های گران قیمت می پوشند و اتومبیل های بروز را سوار می شوند. وقتی به زندگیشان نگاه می کنیم جایی برای اعتراض نمی بینیم و از سر دلخوشیست که می خوانند. (گویی کسی به آنها گفته :صداتون خیلی زیباست) و از واژه هایی چون زیدبازی ، داف ،دختر بازی، تریپ کل و این گونه کلمات که در کلامشان پیدا می شود. البته ماشااله مورد استقبال بسیاری هم قرار گرفته که جای تحسین دارد.

به تازگی هم شخصی در موسیقی سنتی پیدا شده که موسیقی سنتی با دیدگاه موسیقی اعتراضی در کارهایش دیده می شود که بیشتر خصوصیات اعتراضی موسیقی غرب را داراست.

این مرد ستار خوبی هم می نوازد، عربده می کشد، صدای حیوانات در می آورد (شیهه ی اسب، واق واق سگ) گاهی هم ناسزا می گوید و گاهی هم حرف های بدی نمی زند که به دل من می شیند.

من هم چند گاهی در پی موسیقی او بودم. می توان گفت: که تحت تاثیر حرف های او که از مجموعه ای شنیده بودم و طرز تفکری که از او سراغ دارم و در آخر چند موسیقی که از او شنیدم که کاری جدید به حساب می آمد قرار گرفتم. اما پی گیری من از موسیقیش طولی نکشید، چون موسیقی که من کار می کنم با موسیقی او از یک جنس نیست شاید ابزار هر دوی ما یکی باشد اما موسیقیی که من کار می کنم موسیقی رسمی این مملکت است که استاد من و استاد استاد من کار کرده اند و سینه به سینه به اینجا رسیده است. موسیقیی که خصوصیات اصلی آن زیبایی ها ،عشق، دردهای اجتماعی و در آخر لذت بردن از زندگیست و آنقدر دنیای وسیع و زیبایی دارد که عربده کشی و ناسزا گویی و ... جایی در آن ندارد.

ناگهان برای من سوالی پیش آمد چرا اول اسم خواننده ؟ مگر خون خواننده از نوازنده و آهنگساز رنگین تر است که ارکستر ملی یک مملکت با اسم خواننده آن باید مطرح شود؟ مگر هنر استعداد و ذوقی ا لهی نیست که در وجود هنرمند قرار گرفته؟ پس در هنر والای موسیقی چه فرقی می توان بین خواننده- آهنگساز – نوازنده – رهبر ارکستر – شاعر گذاشت ؟ آیا در وجه درونی کار اینها برترییتی نسبت به هم دارند؟ مگر کار گروهی نیست و همه به یک میزان زحمت نمی کشند؟ و همه راس ساعت مقرر سر تمرین حاضر نشده اند؟ و همه به قدر کافی قطعات را تمرین نکرده اند؟ پس چرا اسم یک ارکستر باید با نام خواننده آن مطرح شود؟ مشکل عمده ای که موسیقی ایران با آن مواجه است خواننده سالاریست. چه در موزیک سنتی چه پاپ و چه راک. این امر باعث شده که مردم فقط خواننده را می بینند و فقط خواننده برایشان مهم است که البته رسانه های گروهی هم بی تقصیر نیستند نمونه اش صدا و سیما در مراسم شادمانی رسمی کشور – یک خواننده را صدا می زنند که یک cd همراه خود اورده کارگردان لطف می کند سی دی ئی را پخش می کند و خواننده هم با کت و شلوار شیک شروع به خواندن می کند چند وقت بعد آلبوم کار بیرون می آید – عکس خواننده با ژست های مختلف در روی جلد و داخل قرار گرفته و اسم آهنگساز در پایین آن کوچک نوشته شده و مردم هم ......