زمستان است 

نویسنده و کارگردان: رفیع پیتز (بر اساس داستانی از محمود دولت آبادی)

تهیه کننده: محمدمهدی دادگو 

زمان : 86 دقیقه

بازیگران: میترا حجار، انوشیروان حداد، علیرضا نیک صولت، سعید ارکیانی، عزیز شاتیر 

مدیر فیلمبرداری: محمد داودی

موسیقی : انتخابی . سلانه : حسین علیزاده ، زمستان است

تدوین: حسن حسندوست

طراح صحنه و لباس: ملک جهان خزایی

صدابردار: ناصر شکوهی نیا

صداگذار: محمدرضا دلپاک

طراح چهره پردازی: عبدالله اسکندری

عکاس: مهرشاد کارخانی

خلاصه داستان:

مردی به نام مختار ، به امید یافتن شغل بهتر با درآمد مناسب تر مهاجرت می کند. خبر می رسد که مختار در حین کار جانش را ازدست داده است. مدتی بعد همسر مختار ازدواج می کند. مختار که یک پایش را از دست داده، به خانه باز می گردد. ازدواج همسرش آنقدر زندگی را برایش تلخ می کند که با خود کشی به آن پایان می دهد.

ذائقه موسیقایی مردم تهران در قالب یک نظرسنجی مشخص شد. براساس افکارسنجی یک نهادعمومی، 32.4 درصد از پاسخ گویان به طور متوسط روزانه یک تا دو ساعت وقت، صرف گوش دادن به موسیقی می کنند،  66.3درصد از مردم نیز در حد خیلی زیاد و زیاد علاقه ای به موسیقی ندارند.
بر اساس این نظر سنجی از میان شنوندگان موسیقی، 38.9 درصد موسیقی و ترانه مورد علاقه خود را از طریق CD یا نوار صوتی گوش می دهند و 75.5 درصد در منزل شنونده موسیقی هستند.
از میان شنوندگان موسیقی، 24.8 درصد هنگام غروب موسیقی گوش می دهند، 46.5 درصد موسیقی سنتی و 16.6درصد نیز موسیقی و ترانه های پاپ ایرانی و تولید خارج از کشور را گوش می دهند.
همچنین 47.8 درصد از طریق دوستان و 34 درصد از طریق رادیو و تلویزیون از موسیقی و ترانه های جدید مطلع می شوند.
یافته های این نظر سنجی نشان می دهد، 75.3 درصد شنوندگان موسیقی، علاقمند پخش موسیقی با کلام از تلویزیون هستند. 47 درصد موسیقی شاد را ترجیح می دهند، 46 درصد خوانندگان نسل جدید را ترجیح نمی دهند، 38 درصد با سازها و وسایل موسیقی غربی و 34 درصد با خوانندگان موسیقی های محلی آشنایی ندارند.
خواننده های مورد علاقه شنوندگان موسیقی به ترتیب عبارتند از آقای علیرضا افتخاری 26درصد، آقای محمدرضا شجریان 25درصد، آقای محمد اصفهانی 20درصد، آقای احسان خواجه امیری7 درصد و ...
این نظر سنجی نشان می دهد که 90 درصد نیز به موسیقی های تیتراژ آغازین و پایانی سریال های تلویزیونی توجه دارند

تأثیر موسیقى بر کالبد انسان فقط با دید علم گرا قابل توجیه نیست

علم موسیقى درمانى در زمان حاضر براى مداواى بیماریها یا اختلالات هیجانى،

مشکلات گفتارى، معلولیت هاى فیزیکى و ذهنى و بهداشت روانى به کار گرفته مى شود. فاطمه هما سادات افسرى، استاد و پژوهشگر موسیقى که در نشست پژوهشى بیست و دومین جشنواره بین المللى موسیقى فجر با موضوع موسیقى درمانى در یونان باستان سخن مى گفت ، ضمن بیان مطلب فوق در ادامه افزود: «موسیقى درمانى را آمیخته اى از علم و هنر مى دانند . این مبحث، داراى تاریخى طولانى در فرهنگ بشر است و از روند مستمر و رو به رشدى در طول حیات بشر برخوردار بوده است.»سادات افسرى گفت:  «بیماریهایى که موسیقى بر آنها تاثیرگذار است به سه دسته اختلالات ذهنى مثل مشکلات گفتارى، بیماریهاى فیزیکى، معلولیت جسمى و بیماریهاى ذهنى ، در خود فرورفتگى افکار، بهت روانى و غیره تقسیم مى شود که این موارد با همکارى علوم پزشکى یا بدون همکارى آن توسط تاثیر موسیقى درمان پذیرند؛ این در حالى است که با سنجش میزان تنفس نبض و واکنش هاى جسمى مى توان میزان تاثیر موسیقى را سنجید.» این مدرس و پژوهشگر افزود: «موسیقى با ریاضى ، فیزیک، فیزیولوژى وزیبایى شناسى در ارتباط است ، ضمن اینکه ما در تبیین چگونگى تاثیر موسیقى در انسان با دو دیدگاه مواجهیم؛ اول دیدگاه علمى که بنیادش ریاضى است.»وى افزود: «مى دانیم که ریاضى پایه تمام علوم جهان است ، در قرون ?? و ?? میلادى به استدلال و عقل اعتقاد داشته اند و دیدگاه اسطوره اى و حسى را کاملا رد مى کردند؛ دید علم گرا دید منفعت جو و سود جوست اماتاثیر موسیقى در کالبد انسان با دید علم گرا قابل توجیه نیست.»
افسرى اضافه کرد:  «دانشمندان یونانى تا چندى پیش دیدگاههاى اسطوره اى را رد و به دیدگاههاى علمى اکتفا مى کردند.»این پژوهشگر با بیان این مطلب که «امروز استادان نمى توانند دیدگاه هاى اسطوره اى را نادیده بگیرند»، تصریح کرد : «دیدگاههاى علم گرایانه شامل سودطلبى است ، در حالى که دیدگاه هاى اسطوره اى به معنا و حسن، توجه بیشترى دارند.»وى در ادامه با اشاره به دیدگاه اسطوره اى به عنوان یکى از موارد تبیین چگونگى تاثیر موسیقى درانسان گفت:  «دیدگاه اسطوره اى به ما مى گوید که جهان را مى فهمد در حالیکه دیدگاه علمى تمرکزش بر غلبه بر این جهان است.»این مدرس موسیقى سپس به استفاده از موسیقى درمانى در ایران اشاره کرد و گفت: «در ایران موسیقى درمانى به صورت آکادمیک و به طورى که در غرب وجود دارد ، نداریم.هر چند در شرق سابقه طولانى ترى در زمینه موسیقى درمانى وجود دارد ولى بدلیل آنکه علمى و آکادمیک نیست، لذا پژوهشگران از متد علمى و غربى بهره مى گیرند.»

موسیقی سنتی،موسیقی تفکر

موسیقی سنتی این مرز و بوم موسیقی احساسی و درکی است. نوازنده احساس و درد خود را در قالب نوازندگی انتقال می دهدو هر کس موسیقی را درک کرده و با تفکر موسیقی را فرا گرفته باشد،احساس و درد آن نوازنده را حس خواهد کرد و لذّت آن چند برابر کسی است که احساس و درد نوازنده را حس نمی کند.

خواننده هم احساس خود را در قالب شعری انتقال می دهدکه با تفکری عمیق همراه است. این شعری که برای انتقال پیام استفاده شده همچون آرد نانی است که زحمت های زیادی برای آن کشیده شده تا به نان برسد. از زحمات کشاورز که دانه ی گندم را می کارد و برداشت می کند و این گندم برداشتی را در آسیاب به آرد تبدیل می کنند و بعد این آرد به زحمت به نان تبدیل می شود که آن را ما بدون زحمت استفاده می کنیم.اما فقط کافی است کمی در مورد آن تفکر کنیم.حال این مثال را آوردم که بگویم موسیقی هم مثل همین نان است.این گونه که شاعر با تمام احساسات و درد و رنجی که کشیده شعری می سراید که واقعا انسان را به تفکر می اندازد. سپس این شعر توسط خواننده ای انتخاب می شود که مطمئنا آن خواننده حال و هوایی چون شاعر دارد و شعر را درک کرده است. بعد این شعر را به نوازنده می دهند تا بر روی آن قطعه ای تنظیم کند و نوازنده هم دردهای خودش را دارد و با خواندن این شعر آهنگی می سازد که شنونده حال و هوای شعر را درک کند.حال این قطعه به اینجا رسیده و باید با تفکر با آن بر خورد کنیم تا دردها و احساسات شاعر،خواننده و نوازنده را درک کنیم و با آنها احساس همدردی کنیم.

شما به قطعه ی پرواز زنبور عسل که آقای ساکت در کاست شرق اندوه نواخته گوش دهید. واقعا سازنده ی این اثر به حرکت زنبورها و هیجان و سرعت آن ها نگاه کرده و اثری آفریده که واقعا قطعه ی سریعی است که فقط با تفکر می توان پی به عظمت آن برد.

برای شنیدن این اثر اینجا کلیک کنید

و به نظر من:

ضرب برای سازها می کوبد،سازها برای خواننده می نوازند، خواننده برای شعر می خواند و شعر برای انتقال پیام سراییده می شود.

پس موسیقی سنتی ،موسیقی تفکر است.

وظیفه ی هنرمند در قبال هنر

امروزه تعداد زیادی از هنرجویان در رشته های مختلف هنری از قبیل موسیقی،خطاطی،نقاشی و...مشغول هنرآموزی میباشند.این هنرجویان در حین هنرآموزی آنقدر مجذوب یادگیری و استاد خود هستند و آنقدر محو هنر و اخلاقیات استاد خود میشوند که رفتار استاد خود را به صورت ناخودآگاه تقلید میکنند.در این میان حتی اگر استاد دارای خصایص منفی باشد نیز در اخلاق و کردار هنرجو نمایان میگردد و زمانی آگاه میشویم که شاگرد و استاد مانند دو سیبی که دو نیم شده باشند در میایند،از هنر گرفته تا رفتار و طرز تفکرشان.اما غافل از اینکه از رسالت هنر هیچ درک درستی پیدا نکرده اند.حال میخواهم از دید خود تعریفی از هنرمند داشته باشم.هنرمند مادامی که سراغ هنر میرود باید روح هنری پیدا کند،این بدان معناست که طرز تفکر و رفتار اجتماعی پیدا کند تا با دیدی روشن و باز به مسایل و پیرامون خود نگاه کند و مصائب و نارسایی های جامعه در هنرش نمایان باشد.با این تفاسیر میتوانیم به شخصی که ویژگی های مذکور را دارا باشد هنرمند بگوییم.و در این میان یک هنرمند دیگر یا شخصی که هنر را درک میکند از دیدن هنرش به وجد میاید.و حال این موضوع آشکار است که اگر خود استاد رسالت هنر را درک نکرده باشد هنرجوی او نیز که پرورش یافته ی اوست نیز رسالت هنر را درک نمی کند.در اینجا باید بگویم که افراد هنرآموخته به دو دسته تقسیم میشوند.دسته ای که رسالت هنر را درک کرده باشند و دسته ای که رسالت هنر را درک نکرده اند و نمیتوان به آنها هنرمند گفت.با این دسته بندی به عنوان مثال به شخصی که خط خوبی مینویسد و رسالت هنر را درک نکرده تنها میتوان او را خطاط نامید و در مقابل شخصی که خط خوبی مینویسد و رسالت هنر را نیز خوب درک کرده میتواند عنوان هنرمند را داشته باشد.

یعنی هنرمند خطاط.