عاشق کوچولو

داستان پسري که عشق زندگيش اين بود که هر شب با نواي سازش بخوابد و فردا به اميد اينکه صبح زود بيدار شود و سازي بنوازد ساعت روميزيش را کوک مي کرد که از قضا هميشه ساعت وجودش زودتر از ساعت روميزيش زنگ مي زد.

اين وضع براي ساز هم خوشايند بود و عشق ميان آن دو متقابل رد و بدل مي شد. هر چه پسر شيفته تر، ساز خوش نواتر مي شد؛ شايد اگر قرار بود استادان بزرگ با آن ساز بنوازند هيچ اتفاقي نمي افتاد، نه عشقي و نه نوايي که نوازنده خوشش بيايد. گويي اين ساز فقط براي پسرک ساخته شده بود و ياراي کسي ديگر نبود و کس نتوان ياراي ساز باشد.

پسرک هر روز به سازش عشق مي ورزيد تا که روزي چشمش به ساز جديد و زيبايي در مغازه اي افتاد که خوش صداتر و زيباتر از سازش بود و با ديدن ساز يک دل نه صد دل عاشقش شد.

از آن به بعد هر روز صبح ساعتش را کوک مي کرد و سر وقت براي ديدن ساز به مغازه مي رفت و از پشت پنجره به آن خيره مي شد. اما مشکلات مالي اجازه ي خريد ساز را به او نمي داد.

سازش هم از اين احساس بويي برده بود چون مي ديد هر روز پسرک به قصد ديگري بلند مي شود وقتي هم که به خانه باز ميگردد آنقدر خسته است که حوصله ي ساز زدن و عشق بازي با ساز را ندارد. گاهي هم که ساز مي زد حواسش جاي ديگر بود و اين سازش را ناراحت مي کرد.

روزي مثل هر روز بلند شد و به در مغازه رفت و هر چه جست و جو کرد ساز را نديد به داخل مغازه رفت و جوياي حال ساز شد. ساز فروخته شده بود. پسر غمگين به خانه برگشت و با هزار چرا در خودش بود. چرا اين ساز مال من نشد؟

چند روز گذشت و سعي کرد که ساز را از دست رفته و ناديده در نظر گيرد و دوباره با ساز خودش بنوازد. اما سازش هنوز از او دلخور بود. طبيعي بود، مي ترسيد که فردا پسرک ساز بهتري را ببيند و دل به او ببندد. پس تصميم گرفت رفتاري که در گذشته با ديگران داشته با پسر هم داشته باشد. پسر هر چه تلاش به دوستي دوباره مي کرد بي فايده بود ساز ديگر ساز دل او نبود.

شايد ساز با خود مي انديشد که اگر قرار است در آينده از من دل بکني، اکنون از من دل کني که آينده توان ديدن دل بستن تو را ندارم.