در شرق و غرب آهنگسازانی وجود دارند که با عنوان موسیقی «روحانی» آثاری را عرضه می کنند که پیشرو در همراهی انسان به سمت خالق است پس چیزی که در این باره مهم است، اندیشه و تعمق موجود در این آثار است نه سبک و
کشور. مهدی بیگ پور؛ نوازنده تنبور؛ در گفتگو با خبرگزاری قرآنی با بیان این مطلب گفت: «موسیقی برای رسیدن به تأثیرگذاری بر فطرت خداجوی مخاطبان خود، مقدماتی دارد که نخستین مرحله آن، سلوک و معنویت اجراکنندگان و خالقان آن است.» وی ادامه داد: «در مراحل بعد تعمق و تحقیق در منابع و متون قدیمی بسیار مهم است زیرا ظاهرا آثار قدما از خلوص و معنویت بیشتری برخوردار است.
این خصیصه درباره آنچه به عنوان موسیقی سماعی یا عرفانی می شناسیم بیشتر مصداق دارد.» این نوازنده موسیقی نواحی افزود: «به یقین نمی توان گفت که نیاکان موسیقی دان ما انسان های معناگرایی بوده اند اما آنچه مسلم است موسیقی معنوی از دیرباز وجود داشته که در ملودی، ادوار، پرده گردانی، آداب اجرا و.. . ویژگی های خاصی داشته است.» بیگ پور درباره تفاوت معنویت در انواع موسیقی ایرانی توضیح داد: «تفاوت چندانی نمی توان میان موسیقی نواحی و ردیف دستگاهی موسیقی ایرانی در رابطه با فطرت قائل شد اما به طور ظاهری این تأثیرگذاری در موسیقی نواحی ایران بیشتر است. با این حال ریشه این موسیقی ها یکی است. چیزی که در این باره مهم است، اندیشه و تعمق موجود در این آثار است نه سبک و کشور.» این نوازنده تنبور در پایان درباره نقش کلام در همراهی موسیقی و فطرت مخاطب تشریح کرد: «اگر قرار باشد از شعر استفاده شود، باید در انتخاب آن دقت فراوانی به خرج دهیم و اشعاری را انتخاب کنیم که از نظر محتوا با موسیقی مورد نظر هم سو باشد. اشعار خیام و مولانا نیز به ذات دارای ویژگی های معنوی و عرفانی هستند.»
لیست کل یادداشت های این وبلاگ