وظيفه ي هنرمند در قبال هنر

امروزه تعداد زيادي از هنرجويان در رشته هاي مختلف هنري از قبيل موسيقي،خطاطي،نقاشي و...مشغول هنرآموزي ميباشند.اين هنرجويان در حين هنرآموزي آنقدر مجذوب يادگيري و استاد خود هستند و آنقدر محو هنر و اخلاقيات استاد خود ميشوند که رفتار استاد خود را به صورت ناخودآگاه تقليد ميکنند.در اين ميان حتي اگر استاد داراي خصايص منفي باشد نيز در اخلاق و کردار هنرجو نمايان ميگردد و زماني آگاه ميشويم که شاگرد و استاد مانند دو سيبي که دو نيم شده باشند در ميايند،از هنر گرفته تا رفتار و طرز تفکرشان.اما غافل از اينکه از رسالت هنر هيچ درک درستي پيدا نکرده اند.حال ميخواهم از ديد خود تعريفي از هنرمند داشته باشم.هنرمند مادامي که سراغ هنر ميرود بايد روح هنري پيدا کند،اين بدان معناست که طرز تفکر و رفتار اجتماعي پيدا کند تا با ديدي روشن و باز به مسايل و پيرامون خود نگاه کند و مصائب و نارسايي هاي جامعه در هنرش نمايان باشد.با اين تفاسير ميتوانيم به شخصي که ويژگي هاي مذکور را دارا باشد هنرمند بگوييم.و در اين ميان يک هنرمند ديگر يا شخصي که هنر را درک ميکند از ديدن هنرش به وجد ميايد.و حال اين موضوع آشکار است که اگر خود استاد رسالت هنر را درک نکرده باشد هنرجوي او نيز که پرورش يافته ي اوست نيز رسالت هنر را درک نمي کند.در اينجا بايد بگويم که افراد هنرآموخته به دو دسته تقسيم ميشوند.دسته اي که رسالت هنر را درک کرده باشند و دسته اي که رسالت هنر را درک نکرده اند و نميتوان به آنها هنرمند گفت.با اين دسته بندي به عنوان مثال به شخصي که خط خوبي مينويسد و رسالت هنر را درک نکرده تنها ميتوان او را خطاط ناميد و در مقابل شخصي که خط خوبي مينويسد و رسالت هنر را نيز خوب درک کرده ميتواند عنوان هنرمند را داشته باشد.

يعني هنرمند خطاط.