سرگذشت موسيقي ما،سرگذشتي تلخ و جان کاه است وسرگذشت مردانش که بار فرهنگي چنين شکننده را از رهگذري چنان پرخطر به منزل مقصود برده اند حکايتي است حول انگيز.

مرداني پاک باخته،تمام باخته که آتش در سرانگشت داشتند و آتش کده اي در دل وبا اين همه تاريک گذشتند ودر اعماق،تا اين وظيفه از خشم ظلمت نهان ماند.مردان تاريخ موسيقي ما مسافران خسته ي ظلمتند،وديعه ي اين فرهنگ سوخته را از پدرانشان گرفتند و به فرزندان خويش سپردند.آنها با تحقير و دشنام و زشت نامي سازگاري کردند تا جرقه از دل توفان به سلامت گذشت و خرمن خورشيد شد.حال آنها که پاي در اين راه سخت و پرفراز و نشيب گذشتند و فقط چند شاگردي بيش از آنها نمانده،که آنها بايد چه کنند و چه نکنند.مردان موسيقي ما به مقصد نهايي خود رسيدند و عمر خود را در اين راه گذاشتند وفقط اسم و سبکي از آنها ماند وادامه ي اين راه را به شاگردان واگذار کردند.اميدوارم که امروز شاگرد ردپاي استاد را دنبال کرده باشد که اين خواسته ي مردان موسيقي ماست.

نام بلندشان غرقه ي نور باد؛درويش خان و عبدالحسين خان و شيدا،خالقي و سماعي و ني داود،محجوبي و صبا و وزيري و بسياي ديگر،و بسياري ديگر که آنها نامي از خود به يادگار نگذاشتند.